© KSNMK 2018

Verhalenhoekje

1998: Met het koor naar Duitsland door Reinold Michiel

Koorreis Duitsland 3 en 4 oktober 1998 Zaterdagmorgen   om   6   uur   vertrokken   wij   aan   het   Ieperse   station   met   ietsje   meer   dan   70   mensen. Mannen   en   vrouwen,   voor   wie   het   niet   zou   weten.   Orion   was   eventjes   helder   te   zien   aan   de   nogal overtrokken   hemel.   Met   een   wat   aftandse   dubbeldeksbus   reden   wij   richting   Duitsland.   Na   een   stop onderweg   belandden   we   ruim   op   tijd   in   Bonn,   toen   nog   hoofdstad   van   Duitsland,   maar   spoedig   weer gedegradeerd    tot    provinciestad.    Na    de    hereniging    van    de    twee    Duitslanden    krijgt    Berlijn    zijn vooroorlogse   functie   weer.   In   Bonn   werd   gemiddagmaald.   De   Duitse   keuken   stelt   niet   veel   voor. Varkensvlees   en   vlees   van   varkens.   Bier   waar   je   een   halve   liter   van   drinkt   en   de   indruk   hebt   dat   het water   was.   Dessert:   de   konfituurpot   half   leegmaken   in   een   coupe,   enkele   druppels   vanillesaus   erop   en dat is het. Wat zijn wij toch verwend in ons Luilekkerland!  ’s    Namiddags    bezoek    aan    het    geboortehuis    van    Ludwig    van    Beethoven.    Dat    was    heel    boeiend. Vermakelijk   detail:   de   vrouwelijke   gids   gaf   ons   uitleg   in   het   Frans.   Misschien   omdat   de   meeste   van   ons beter   Frans   dan   Duits   verstaan.   Daarna   naar   het   hotel.   We   geloofden   onze   ogen   niet   toen   we   er aankwamen.   Hotel   Maritim:   een   heel   modern   geval,   dat   een   ongewone   luxe   uitstraalde.   Iets   dat   je alleen   ziet   in   films   of   protserige   reclames.   Duidelijk   voor   dat   soort   mensen   dat   met   hun   (of   meestal andermans)   geld   kunnen   gooien.   Sauna,   pianobar,   zwembad,   conferentieruimtes,   niets   ontbrak.   De luxe   stroomde   er   zo   naar   buiten.   Vier   liften,   met   kooien   van   glas,   beslagen   met   geelkoper   en   bezet met pinkelende lichtjes, suisden geruisloos op en neer. Een liftboy in uniform was er natuurlijk ook. Wij    dachten    dat    dit    een    grap    was,    maar    niets    van.    Het    bleek    een    noodoplossing    wegens    een misverstand   of   verzuim   van   de   reisorganisator.   Je   gelooft   het   niet,   maar   een   tweepersoonskamer   met ontbijt   kostte   meer   dan   10.000   frank.   Per   nacht.   Elk   kreeg   een   magneetkaart   als   kamersleutel.   Veel tijd   om   al   dat   fraais   te   bekijken   was   er   niet.   Even   opfrissen,   kooruniform   aantrekken   voor   de   mannen en   de   bus   op,   richting   Thür.   Dat   is   een   pittoresk   dorp   van   een   goeie   1200   inwoners.   Het   plaatselijke mannenkoor was al eens naar Ieper gekomen. Nu brachten wij een tegenbezoek. We   werden   op   het   stadhuis(je)   ontvangen   door   de   burgemeester.   Die   kwam   misschien   zó   van   zijn tractor   gestapt,   want   het   is   een   in   hoofdzaak   agrarische   gemeenschap.   Niet   dat   hij   vuil   gekleed   was of   een   geurtje   verspreidde,   maar   hij   had   duidelijk   last   om   het   Duits   op   een   voor   ons   verstaanbare manier   uit   te   spreken,   vandaar   deze   veronderstelling.   Hun   koorvoorzitter   scoorde   daarin   heel   wat beter.   Even   later   trokken   we   naar   hun   Gemeindehalle,   een   soort   polyvalente   zaal,   waar   ons   een maaltijd aangeboden werd. Daar was ook een mannenkoor uit Dresden uitgenodigd. ‘s   Avonds   zong   ieder   koor   dan   enkele   liederen   apart,   en   als   apotheose   samen   het   Bundeslied   van Mozart.   Dat   was   wel   iets   van   historische   betekenis:   wij,   als   Belgen,   eens   hun   vijand.   Die   van   Dresden zijn   ex-Oostduitsers   die   tot   voor   een   tiental   jaren   achter   het   IJzeren   Gordijn   woonden.   Na   het   zingen nog wat drinken, dansen en praten. Het was ongeveer 1.30 uur toen we in ons luxueuze bed doken. De   volgende   morgen   wachtte   ons   een   koninklijk   ontbijt.   Wat   je   ook   wenste,   het   lag   op   je   te   wachten. En   zoveel   je   op   kon.   We   waren   gewapend   voor   de   rest   van   de   dag.   De   tocht   ging   nu   naar   Lüftelberg, een   dorp   met   een   12de-eeuws   kerkje.   Daar   verzorgden   we   de   mis   van   10   uur   op   het   overvolle   doksaal. Na    die    mis,    een    wat    frivolere    viering;    de    vernieuwde    klokkentoren,    met    nieuw    uurwerk,    werd ingewijd.    De    plaatselijke    fanfare    sloeg    en    blies    erop    los.    Helaas    geen    majorettes,    het    was waarschijnlijk   te   fris   om   het   vlees   te   tonen.   Wij   staken   onze   Vlaamse   bezem   uit   en   flirtten   even   met Annemarieke.   De   pastoor   vertelde   dat   hij   fier   was   met   zijn   nieuwe   ‘Uhr’.   Of   alle   Vlamingen   dat   wel juist   begrepen   hebben,   laten   we   hier   in   het   midden.   In   de   plaatselijke   feestzaal   kregen   we   een drankje aangeboden plus oorverdovend fanfaremuziek. Te   Koblenz   kregen   we   het   middagmaal.   Je   kunt   het   al   raden:   varkensvlees.   Te   voet   trokken   we   langs de    Rijn    naar    het    Deutsche    Eck,    waar    de    Moezel    in    de    Rijn    stroomt.    Daar    staat    een    imposant standbeeld   van   ene   Wilhelm   de   zoveelste.   Het   is   er   net   een   landschap   voor   miniatuurtreintjes.   Het werd    toen    tijd    voor    de    terugtocht.    Prachtige    zichten    langs    de    Moezel,    met    haar    ontelbare wijngaarden.   Voor   de   geplande   Weinprobe   in   Cochem   was   er   helaas   geen   tijd   meer   over,   dat   was nochtans een mooi stadje. We    passeerden    Trier    en    dwarsten    Luxemburg    (Groothertogdom).    Ondertussen    was    het    donker geworden   en   poogde   iemand   ons   met   een   onnozele   videofilm   te   vermaken.   Als   je   boven   zit,   weet   je niet   welke   snode   plannen   beneden   gesmeed   worden.   We   begonnen   wat   kittelorig   te   worden   van   het lange   zitten,   toen   eindelijk   gestopt   werd   voor   het   avondeten.   We   waren   al   weer   in   La   Belgique.   Het onwaarschijnlijke    verhaal    deed    de    ronde    dat    de    chauffeur    ergens    de    afrit    naar    het    voorziene wegrestaurant      gemist   had.   Een   gevulde   maag   en   geledigde   blaas   zorgden   weer   voor   een   tevreden gevoel.   Even   vóór   het   spokenuur   zagen   we   het   Ieperse   station   terug.   Het   was   een   mooie,   leerrijke   en aangename reis geweest, ze had deugd gedaan.
Volg ons ook op Facebook!

KSNMK

of op Soundcloud