© KSNMK 2018
Made with MAGIX
Verhalenhoekje
1998: Met het koor naar Duitsland door Reinold Michiel
Koorreis Duitsland 3 en 4 oktober 1998
Zaterdagmorgen  
om  
6  
uur  
vertrokken  
wij  
aan  
het  
Ieperse  
station  
met  
ietsje  
meer  
dan  
70  
mensen.
Mannen  
en  
vrouwen,  
voor  
wie  
het  
niet  
zou  
weten.  
Orion  
was  
eventjes  
helder  
te  
zien  
aan  
de  
nogal
overtrokken  
hemel.  
Met  
een  
wat  
aftandse  
dubbeldeksbus  
reden  
wij  
richting  
Duitsland.  
Na  
een  
stop
onderweg  
belandden  
we  
ruim  
op  
tijd  
in  
Bonn,  
toen  
nog  
hoofdstad  
van  
Duitsland,  
maar  
spoedig  
weer
gedegradeerd   
tot   
provinciestad.   
Na   
de   
hereniging   
van   
de   
twee   
Duitslanden   
krijgt   
Berlijn   
zijn
vooroorlogse  
functie  
weer.  
In  
Bonn  
werd  
gemiddagmaald.  
De  
Duitse  
keuken  
stelt  
niet  
veel  
voor.
Varkensvlees  
en  
vlees  
van  
varkens.  
Bier  
waar  
je  
een  
halve  
liter  
van  
drinkt  
en  
de  
indruk  
hebt  
dat  
het
water  
was.  
Dessert:  
de  
konfituurpot  
half  
leegmaken  
in  
een  
coupe,  
enkele  
druppels  
vanillesaus  
erop  
en
dat is het. Wat zijn wij toch verwend in ons Luilekkerland! 
’s   
Namiddags   
bezoek   
aan   
het   
geboortehuis   
van   
Ludwig   
van   
Beethoven.   
Dat   
was   
heel   
boeiend.
Vermakelijk  
detail:  
de  
vrouwelijke  
gids  
gaf  
ons  
uitleg  
in  
het  
Frans.  
Misschien  
omdat  
de  
meeste  
van  
ons
beter  
Frans  
dan  
Duits  
verstaan.  
Daarna  
naar  
het  
hotel.  
We  
geloofden  
onze  
ogen  
niet  
toen  
we  
er
aankwamen.  
Hotel  
Maritim:  
een  
heel  
modern  
geval,  
dat  
een  
ongewone  
luxe  
uitstraalde.  
Iets  
dat  
je
alleen  
ziet  
in  
films  
of  
protserige  
reclames.  
Duidelijk  
voor  
dat  
soort  
mensen  
dat  
met  
hun  
(of  
meestal
andermans)  
geld  
kunnen  
gooien.  
Sauna,  
pianobar,  
zwembad,  
conferentieruimtes,  
niets  
ontbrak.  
De
luxe  
stroomde  
er  
zo  
naar  
buiten.  
Vier  
liften,  
met  
kooien  
van  
glas,  
beslagen  
met  
geelkoper  
en  
bezet
met pinkelende lichtjes, suisden geruisloos op en neer. Een liftboy in uniform was er natuurlijk ook.
Wij   
dachten   
dat   
dit   
een   
grap   
was,   
maar   
niets   
van.   
Het   
bleek   
een   
noodoplossing   
wegens   
een
misverstand  
of  
verzuim  
van  
de  
reisorganisator.  
Je  
gelooft  
het  
niet,  
maar  
een  
tweepersoonskamer  
met
ontbijt  
kostte  
meer  
dan  
10.000  
frank.  
Per  
nacht.  
Elk  
kreeg  
een  
magneetkaart  
als  
kamersleutel.  
Veel
tijd  
om  
al  
dat  
fraais  
te  
bekijken  
was  
er  
niet.  
Even  
opfrissen,  
kooruniform  
aantrekken  
voor  
de  
mannen
en  
de  
bus  
op,  
richting  
Thür.  
Dat  
is  
een  
pittoresk  
dorp  
van  
een  
goeie  
1200  
inwoners.  
Het  
plaatselijke
mannenkoor was al eens naar Ieper gekomen. Nu brachten wij een tegenbezoek.
We  
werden  
op  
het  
stadhuis(je)  
ontvangen  
door  
de  
burgemeester.  
Die  
kwam  
misschien  
zó  
van  
zijn
tractor  
gestapt,  
want  
het  
is  
een  
in  
hoofdzaak  
agrarische  
gemeenschap.  
Niet  
dat  
hij  
vuil  
gekleed  
was
of  
een  
geurtje  
verspreidde,  
maar  
hij  
had  
duidelijk  
last  
om  
het  
Duits  
op  
een  
voor  
ons  
verstaanbare
manier  
uit  
te  
spreken,  
vandaar  
deze  
veronderstelling.  
Hun  
koorvoorzitter  
scoorde  
daarin  
heel  
wat
beter.  
Even  
later  
trokken  
we  
naar  
hun  
Gemeindehalle,  
een  
soort  
polyvalente  
zaal,  
waar  
ons  
een
maaltijd aangeboden werd. Daar was ook een mannenkoor uit Dresden uitgenodigd.
‘s  
Avonds  
zong  
ieder  
koor  
dan  
enkele  
liederen  
apart,  
en  
als  
apotheose  
samen  
het  
Bundeslied  
van
Mozart.  
Dat  
was  
wel  
iets  
van  
historische  
betekenis:  
wij,  
als  
Belgen,  
eens  
hun  
vijand.  
Die  
van  
Dresden
zijn  
ex-Oostduitsers  
die  
tot  
voor  
een  
tiental  
jaren  
achter  
het  
IJzeren  
Gordijn  
woonden.  
Na  
het  
zingen
nog wat drinken, dansen en praten. Het was ongeveer 1.30 uur toen we in ons luxueuze bed doken.
De  
volgende  
morgen  
wachtte  
ons  
een  
koninklijk  
ontbijt.  
Wat  
je  
ook  
wenste,  
het  
lag  
op  
je  
te  
wachten.
En  
zoveel  
je  
op  
kon.  
We  
waren  
gewapend  
voor  
de  
rest  
van  
de  
dag.  
De  
tocht  
ging  
nu  
naar  
Lüftelberg,
een  
dorp  
met  
een  
12de-eeuws  
kerkje.  
Daar  
verzorgden  
we  
de  
mis  
van  
10  
uur  
op  
het  
overvolle  
doksaal.
Na   
die   
mis,   
een   
wat   
frivolere   
viering;   
de   
vernieuwde   
klokkentoren,   
met   
nieuw   
uurwerk,   
werd
ingewijd.   
De   
plaatselijke   
fanfare   
sloeg   
en   
blies   
erop   
los.   
Helaas   
geen   
majorettes,   
het   
was
waarschijnlijk  
te  
fris  
om  
het  
vlees  
te  
tonen.  
Wij  
staken  
onze  
Vlaamse  
bezem  
uit  
en  
flirtten  
even  
met
Annemarieke.  
De  
pastoor  
vertelde  
dat  
hij  
fier  
was  
met  
zijn  
nieuwe  
‘Uhr’.  
Of  
alle  
Vlamingen  
dat  
wel
juist  
begrepen  
hebben,  
laten  
we  
hier  
in  
het  
midden.  
In  
de  
plaatselijke  
feestzaal  
kregen  
we  
een
drankje aangeboden plus oorverdovend fanfaremuziek.
Te  
Koblenz  
kregen  
we  
het  
middagmaal.  
Je  
kunt  
het  
al  
raden:  
varkensvlees.  
Te  
voet  
trokken  
we  
langs
de   
Rijn   
naar   
het   
Deutsche   
Eck,   
waar   
de   
Moezel   
in   
de   
Rijn   
stroomt.   
Daar   
staat   
een   
imposant
standbeeld  
van  
ene  
Wilhelm  
de  
zoveelste.  
Het  
is  
er  
net  
een  
landschap  
voor  
miniatuurtreintjes.  
Het
werd   
toen   
tijd   
voor   
de   
terugtocht.   
Prachtige   
zichten   
langs   
de   
Moezel,   
met   
haar   
ontelbare
wijngaarden.  
Voor  
de  
geplande  
Weinprobe  
in  
Cochem  
was  
er  
helaas  
geen  
tijd  
meer  
over,  
dat  
was
nochtans een mooi stadje.
We   
passeerden   
Trier   
en   
dwarsten   
Luxemburg   
(Groothertogdom).   
Ondertussen   
was   
het   
donker
geworden  
en  
poogde  
iemand  
ons  
met  
een  
onnozele  
videofilm  
te  
vermaken.  
Als  
je  
boven  
zit,  
weet  
je
niet  
welke  
snode  
plannen  
beneden  
gesmeed  
worden.  
We  
begonnen  
wat  
kittelorig  
te  
worden  
van  
het
lange  
zitten,  
toen  
eindelijk  
gestopt  
werd  
voor  
het  
avondeten.  
We  
waren  
al  
weer  
in  
La  
Belgique.  
Het
onwaarschijnlijke   
verhaal   
deed   
de   
ronde   
dat   
de   
chauffeur   
ergens   
de   
afrit   
naar   
het   
voorziene
wegrestaurant  
  
gemist  
had.  
Een  
gevulde  
maag  
en  
geledigde  
blaas  
zorgden  
weer  
voor  
een  
tevreden
gevoel.  
Even  
vóór  
het  
spokenuur  
zagen  
we  
het  
Ieperse  
station  
terug.  
Het  
was  
een  
mooie,  
leerrijke  
en
aangename reis geweest, ze had deugd gedaan.
K
SN
MK